خروش موج

در این امواج خروشان دل دریا
شکسته بادبان قایقی
اما، مسافر تنهای غریق دریا
هراسان این است
که از خشم طوفان
خروش موج به ساحل نرسد

(یکشنبه، ۱٨ اوت ۲٠۱۳ - ۲٧ مرداد ۱۳۹۲، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

رویای تنهایی

با شراب آفتابی
در رویایی تنهایی
خیال ترا در ذهن می‌پرورانم
می‌خواهم دیوارهای تابو بشکنند
پرده‌های شرم بدرند
ترا عریان عریان می‌خواهم
تا آتش گیرم
یکپارچه آب شوم
در سکوت تنهایی
می‌خواهم چشم‌هایمان باهم سخن گویند
آنگاه که زبان خاموش هست
آنگاه که در اوج هستیم
میان ابرها، در پرواز خیال یا وقت خواب
تا خورشید را لمس کنیم
بسوزیم، تا آخرین قطره آب

(۶ فوریهٔ ۲٠۱۳ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

ترس

نه از قبیلۀ کفرم، نه از اهل ایمان
نه ترسی از خدا دارم، نه بیمی از شیطان
نه امیدی به بهشتی،
نه هراسی از جهنم
فقط ترسم از این است،
که این آدم‌ها، هرگز بیدار نشوند
از خواب پریشان.

(۶ فوریهٔ ۲٠۱۳ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

فرصت کوتاه

می‌دانم زندگی فرصت کوتاه است
اما به عشق،
دستکم آنقدر فرصت بدهید
که معشوق مجال آن را بیابد
تا بگوید دوستت دارم

(۵ فوریهٔ ۲٠۱۳ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

دل‌تنگی‌ها

از دل‌تنگی‌ها دل‌تنگم
برای شادی لحظه‌ها دل‌تنگم
به یاد هر آنچه بوی عشق می‌دهد
به یاد زیبایی‌ها دل‌تنگم
دل‌تنگم از آن‌که خود را غریب یافته‌ام
به یاد یار و دیار دل‌تنگم

(۳ آوریل ۲٠۱۲ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

شعر عشق

به‌نام عشق
در موج خون
شنا باید کرد
با سرود عشق
از قله‌های بلند
از دیوار دژخیمان
از کاخ‌های ستم
گذر باید کرد
به‌حرمت عشق
دفتر نفرت و در زندان خشم را
باید بست
و با شعر عشق
آزادی را فریاد باید زد
تا به سرزمین رهایی رسید

(۱۳ فوریهٔ ۲٠۱۳ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

قاصدک پاییز

پاییر را دوست می‌دارم
چون اسیر لحظه‌ها هستم
در لحظه‌های جدایی
لحظه‌ها را دوست می‌دارم
چون اسیر رویاها هستم
در رویاهای تنهایی
قاصدک را دوست می‌دارم
چون اسیر دو چشم‌ سیاه هستم
در پاییز دل‌انگیز طلایی
پیام نگاه را دوست می‌دارم
چون اسیر پیام یک نگاه هستم
در انتظار پگاه‌های رویایی
پاییز رفت،
قاصدک نیامد،
پیامش دست‌نیافتنی،
ولی هنوز من،
در امواج رویاها،
ناخدا هستم.

(۹ ژانویهٔ ۲٠۱۳ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

کبوتر

آنگاه که در رویای پرواز
برای کبوتر نوشتند:


زنده باد آزادی
کبوتر اسیر قفس فریبنده بود
آنگاه که بر دیوار قفس
با خون کبوتر نوشتند:


زنده باد کبوتر،
کبوتر در دام صیاد مرده بود

(۱۳ ژانویهٔ ۲٠۱۳ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

هدیه‌ای برای لبخند زیبایی تو

شعری که هرگز نسرودم
برای آن دو چشم سیاه بود
دلی که به کس نسپردم
مال آن یک لبخند زیبا بود
آنچه، دل ز کف
و هوش ز سرم برد
از آن طرز خرام
و از آن یک لحظه نگاه بود
هرگز نتوان حاشا کنم اینجا
هر چه عاشقانه سرودم
برای آن قاصدک دلبربا بود

(۳ ژانویهٔ ۲٠۱۳ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

شعر تو

شــمیم سـحـر آمـد، هـوای دلـم دگــر شــد
از واژه‌هـای شــعـر تــو، کلامـم معـطــر شــد
بهـار رفـت و گل رفـت و شـقایق پـر پـر شــد
عشق ماند و شعر ماند و خانه دل منور شد

(۳ ژانویهٔ ۲٠۱۳ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

شتاب لحظه‌ها

آنگاه که


شتاب لحظه‌ها


در نگاه تو


رنگ می‌بازد





احساس عجیبی است


که بر سراپای وجود من


قشنگ می‌تازد

آنگاه که


بر قاب خاطرم


صور خیال تو


رنگین کمان می‌سازد



آسمان


با همه جلال‌اش


بر این خیال رنگارنگ می‌نازد

(۲ ژانویهٔ ۲٠۱۳ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

ای روزگار

ای روزگار، ای روزگار
من تک درختم در میان درختان سپیدار
که به دیدار خورشید قد می‌کشم
و استوار ایستاده‌ام، اما توان رفتنم نیست
ریشه‌هایم به دل خاک فرو رفته‌اند
دانه‌هایم جوانه میزنند
شاخه‌هایم به هر سو پخش می‌شوند
اما، برگ‌هایم در پاییز تو فرو می‌ریزند
و من، همان درخت خشکیده‌ام،
که عمری نشسته‌ام بر خاک،
برای یک لحظه دیدار

ای روزگار، ای روزگار
چرخ گردون را بگردان تا بگردانیم
این روزگار را بسوزانیم

(۱ ژانویهٔ ۲٠۱۳ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

سال نو و یار نو

سالی رفت و سال دیگر آمد
و من یکسال تمام در انتظار سال نو بودم
یاری رفت و یار دیگر آمد
و من تمام عمر در انتظار یار نو بودم
قلب زمان چه تند میزند در کالبد جهان
و من لحظه لحظه در انتظار زمان نو بودم
یاری رفت و یار دیگر آمد
و من تمام عمر در انتظار یار نو بودم
بارها می کهنه ریخت و ساغر مینا شکست
و من تشنه لب، جام بدست، در انتظار بادۀ نو بودم
یاری رفت و یار دیگر آمد
و من تمام عمر در انتظار یار نو بودم

(۳۱ دسامبر ۲٠۱۲ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

کابل

کابل، عروسی شهرها
امروز پیر و فرتوت شده است.
کرکسان لاشخور بر ویرانه‌های آن پرسه می‌زنند
اما بر فراز قله‌ی کوه آسمایی،
کافر دختر همچنان استوار ایستاده است
و خورشید حقیقت،
در قدم‌هایش سجده می‌کند.

(۳٠ دسامبر ۲٠۱۲ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

سقوط

آنگاه که با غرورت، غرورم را می‌شکنی
کاخ آرزوهایم فرو می‌ریزد
سقوط از اوج انسانی
سقوط در دامن جدایی
افسوس که راهی جز این نیست
آنگاه که شمع عشق را خاموش می‌کنی
شادی‌هایم فراموشی می‌شود
سقوط از اوج زیبایی
سقوط در دامن تنهایی
افسوس که راهی جز این نیست

(۳٠ دسامبر ۲٠۱۲ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

بهار و پاییز

در بـهـار زنـدگـی، در انتـظـارم و
بـرگ سـبز را اسـتخاره می‌کنـم
در پـایـیـــز، بـا صـــد افـســوس،
رفتـن بـرگ زرد را نظـاره می‌کنم
ده‌ها بهار آمد و ده‌ها پاییز رفـت
عمر گل لاله گذشت و من هنوز،
تکرار لحظه‌ها را شماره می‌کنم

(۲۲ دسامبر ۲٠۱۲ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

٢۱ دسامبر

امـروز هم یکـی از روزهـای دیگـر
تک تک لحظـه‌ها هـم تکرار دیگـر
نه آغـازی اسـت و نـه پایانی راه
هـر که رفـت، افتـاد در دام دیگـر

(۲۱ دسامبر ۲٠۱۲ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

امشب بیا تا که گناه کنیم

در پگاه‌ی عاشقانه در جُنگ شاعرانه، با پگاه نازنین که شعری از فرامز عامری را می‌سرود، و من هم فی‌البداهه، با تابوشکنی، و نافرمانی ادبی، این سروده را که به‌همان حال و هواست، هدیه شب کریسمس یا همان شب یلدا برای تمامی عاشقان دلخسته این شب کردم تا بروند، امشب را لااقل شادی کنند، و اندکی هوسبازی کنند.

امشب بیا تا که گناه کنیم
شب را آتش زنیم
دنیا و آخرت را تباه کنیم
امشب بیا،
دور از چشمان دیگران
بین ابرها
میان زمین و آسمان
تا که گناه کنیم
شب را آتش زنیم
دنیا و آخرت را تباه کنیم
امشب بیا، ما همان تشنه لبانیم
گناهی ندارد، اندکی گناه کنیم
با زایش خورشید، شب را آتش زنیم
دین و ایمان را تباه کنیم
دل میخواهد، امشب
تن من از عطر تن تو سیراب شود
آب شود
قطره قطره آب شود
همچون هوسم سیلاب شود
امشب بیا تا که گناه کنیم
شب را آتش زنیم
دنیا و آخرت را تباه کنیم
امشب بیا
دور از چشمان دیگران
در میان ابرها
میان زمین و آسمان
تا که گناه کنیم
با بوسه و عشق آتشین،
شب را آتش زنیم
دین و ایمان را تباه کنیم

(۲۴ دسامبر ۲٠۱۲ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

انتظار

شب را سوختم تا سحر شود
خبر از یاری دیرگذر شود
انتظار سخت است و شب دیرپا
سوختم تا روزی دیگر شود

(۱۲ اکتبر ۲٠۱۲ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی

آوای خاطره‌ها

آوای خاطره‌ها،
صدای شکستن دیوار سکوت است
که در پستوی ذهن‌ها بنا شده‌است.

بگذار این دیوار بشکند
و تمام آن غم‌های بزرگ
و همه حسرت‌ها و آرزوها،
چه تلخ و چه شیرین،
بر روی ورق پاره‌ها بریزد،

و بگذار با صدای شکستن دیوار خاطره‌ها،
تمام کینه‌ها و غصه‌ها فرو ‌ریزد؛
بگذار بریزد.

بگذار همه چیز فراموش شود.
اما فقط عشق در برگه‌ی از خاطره‌ها بماند،
بگذار بماند و تا ابد بماند.

(۲۲ مارس ۲٠۱۲ میلادی، درسدن)

از دل‌نوشته‌های مهديزاده کابلی