تقدیم به دختر نازنینم ماریا جان صوفی‌زاده:
برخی از رهبران جهادی با من دست نمی‌دادند، زیرا به باور آن‌ها دست دادن با کافر دست‌شان را نجس می‌کند! اما من با آن‌ها دست نمی‌دادم، چون‌که می‌ترسیدم دستم بوی خون گیرد.
در قرآن آمده کافر نجس است، با این وجود رهبران جهادی با مقامات آمریکایی دست می‌دهند، اما با مسلمان‌زدگان دگراندیش نه!
این شعر را به خانم سمنبوی بادغیسی تقدیم می‌دارم که عمری را با فقر و تگدی زیست.
دوست فیس‌بوکی من، جناب آقای بیژن باران در پای این سروده کوتاه نوشت: "بهشت رنگین کمانی آرزوست". و من این سروده را "بهشت، رنگین کمان آرزوهای من" نامیدم.
نیلوفر آبی (لوتوس) در میان ادیان مختلف، نماد تولد دوباره است. افزون بر این، نماد درستی، خوبی، زیبایی، خوشبختی، آرامش و روشنی نیز می‌باشد و نیلوفر من، نماد عشق است.
این شعر مختصر، به استقبال از سرودۀ بسیار زیبای خورچین غم با فرنام "عصر نفرین سپید"، سرده شده است.
این نخستین سروده‌ی من هست. در سفری که با گروهی از دوستان جامعۀ مدنی افغانستان به آلمان داشتیم، آقای پرتو نادری هم با ما بود. زمانی نظر او را دربارۀ این قطعه پرسیدم، گفت: "بوی لجن سکس می‌دهد"! از چنین داوری او حیران شدم و گفتم من شاعر نیستم، اما دوست دارم که نیکو سخن گویم.
چه دردآور است که سرانجام، فرزندان دلبندم را میراثی نرسد، جز آشیان ویران و یک شعر پريشان.
این شعر را به پیروی از شعر "نگاه کن آفتاب می‌شود"، شادروان فروغ فرخزاد سرودم. دوست نهایت عزیزم، دانشور ارجمند آقای نصیر مهرین، پیشنهاد کرد که مناسب است این سروده را "فریاد درد" نامید.
آقای نور سنگر، شاعر توانای کشورم برای تشویقم کوچک‌نوازی کرد و پای این سروده نوشت: "شعر نهایت زیبا و ماندگار است که می‌شود آن را طلایه‌دار ادبیات متهعد نامید، با دریغ و حسرت و عسرت که نمی‌توانم این سروده زیبا را بگوش فرد، فرد هموطنان برسانم و نوید دهم که ما هم "نیمایوشیچ" خودمان را داریم ..."
سر شب بود، من زندگی‌نامۀ خانم "مهرانگیز ساحل" را می‌نوشتم و سیاوش قمیشی آهنگ زیبای "من فقط عاشق اینم" را در تلویزیون می‌خواند. اندکی بعد، کار نوشتنم تمام شد و زندگی‌نامه را در صفحه‌ی فیس بوکم لینک کردم (پیوند زدم). دوستی در کامنتی نوشت: "تشکر از مهدیزاده صاحب که شاعر و نویسنده چون مهرانګیز را معرفی نمودید من به مطالب‌شان زیاد علاقه داشتم و فعلا احترامم به ایشان ۱۰۰ برابر شده امیدوارم از ایشان مطالب بیشتری داشته باشیم". بی‌اختیار قلمم روی کاغذ نگاشت:
چه زيباست و پر شکوه است، ديدار پدر و دختراین يک ديدار عمیق بود، در پی سال‌ها دوری که او روزی خودخواسته و من شبی خسته از زندگی رنج سفر بر خود هموار کرديم. او به گوشه‌ی رفت و من به گوشه‌ی ديگر. پنج سالی بود که همديگر را نديده بودم تا آن که در بهار روشن امسال، باهم ديدار تازه کرديم. (تير ۱٣۸۸ خورشيدی، درسدن)
ای شــاه حســن چشــم به حال گدا فگن
که این گوش بس حکایت شاه و گدا شنید
وقتی آدم‌ها با تو بيگانه می‌شوند، در شهر خود احساس غربت می‌کنی و با خود می‌گويی "از اين شهر برو، برو و پشت سرت را هم نگاه نکن"!
وقايع ناگوار افغانستان و شور و شوق دانش‌اندوزی مرا از آوان جوانی به سير و سفر در کشور‌های جهان کشاند. نخست ايران را برگزيدم و سپس به پاکستان، هند، آلمان، هلند، بلزيک، فرانسه، اسپانيا، پرتقال، اتريش و چک سفرها داشتم. اما با عطر غریبی همه‌جا!
پنجشنبه، روز هفتم ثور بود، در ميانۀ روز جنگ آغاز شد. صدای شليک مسلسل‌ها گوشها را می‌آزرد. ... فردای آن روز، از روی کنجکاوی بر خيابان روبروی ارگ جهموری گذر کردم. همه چيز غريب می‌نمود. درختان کنار خيابان به جای شکوفه، با پاره گوشت‌های سوختۀ بدن انسان به بار نشسته بودند. در جوی‌ها، خون جاری بود و همه چيز را خون به‌جای آب می‌شست! همه جا بوی خون و باروت به مشام می‌رسيد. گويی اين خاك بوی مرگ می‌داد. از همان روز، شادی‌ها رخت بربست. کابل عروس شهرها چادر سياه به سر کرد و در سوگ نشست؛ زيرا، خفاشان شب، که لباس سرخ به تن داشتند، تک تک فرزندان او را می‌بلعيدند. آری، آنروزی کابل شب شد و پس از آن شب، هرگز سحر نشد! من هم از همان شب همواره کابوس می‌بينم؛ کابوسی هفت ثور!
